als wassend water

‘Ik sta in mijzelf opgestegen tot de rand, als wassend water –, alles van mijzelf, ook wat ik voor gestorven hield, en wat vergeten scheen of al eerder uitgesproken, of weggesleten, of terzijde gelegd... (..) die volheid in mij, die benauwdheid, die toch niet anders dan een prop van ongevraagde vragen kan zijn, die wordt maar niet minder, wat ik ook vraag.’ (p162)

Carry van Bruggen, Eva (Astoria Uitgeverij 2015).

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

//